Büyüdüm benn, çocuk oldum!!

Bu cümle şu sıralar bizim ufaklığın dilinden hiç düşmüyor..

Sabah ablayı okula gönderip,kapıyı kapatıyoruz.. Ben büyüdüm artık, okula gitcemmmm...

Acele bir yere yetişmemiz gerek. İpekcim ben seni kucağıma alayım mı annecim, biraz hızlı olmalıyız.. Büyüdüm benn,çocuk oldum, bak koşuyorum..

Yollarda tehlikeli işler peşindeyken, İpekcim gel buradan yürüyelim, orası biraz tehlikeli görünüyor.. Büyüdüm benn, çocuk oldum, düşmem artık.

Sabırsız anne merdivenlerden inerken, annecim kucağıma almamı ister misin? Hayır, ben büyüdüm kendim iniyorum..

Banyo zamanı soyunurken, ben büyüdüm, çocuk oldum, artık hiç ağlamıcammmm..

Ablanın odasında tokaları karıştırırken, Nazlı'ya yakalanıp İpeekkk, hepsini dağıtmışsıınn nidasına, ben büyüdüm ablaaaa diye ağlayarak kaşılık veriyor:)

                                                  Yaz ortası organik tarımla uğraşırken..


Büyüdü de cidden, 2 yaşa bir ay var artık.. 'Artık sen büyüdün' cümlesini hiç kurmadım ben. Çok ciddi bir abla taklitçisiyiz, kendisi bizzat bu şekilde yaşamının içinde öğreniyor olabilir, babannesinin öğlen masallarının içine serpiştirilmiş cümlelerden de öğrenmiş olabilir. Tam bilemiyorum kesin kaynağını ama bir yanım bu büyüme olayını desteklese, bu cümlelerle çok eğlense de, bir tarafım, hop neler oluyor, zaman nasıl geçiyor, neler kaçırıyoruz diyor sık sık.. Her iki çocuğumda da yaşıyorum bu duyguyu, zaman cidden hızlı geçiyor. Tadına varmak gerek her anın.

Şu sıralar hayatımızdaki çok büyük yenilikten de bahsedip kaçıyorum:) Yuvaya başlıyoruuuzzz.. Kolay gelsin bize:):)

Yeni Okul, Yeni Hayat

2 yıl önce başlayan kreş maceramız 30 haziranda sonlandı.. Gayet sancılı oryantasyonumuz neredeyse 1 yılda tamamlandığı için, kreş sürecimiz aklımızda çok pembe kalacak diyemeyeceğim. Benim bir çok açıdan içime sinmesi, ortamı ya da insanları sevmiş olmam, okulun yavruyu yaklaşık 1 yıl her sabah ağlayarak gönderdiğim bir yer olması gerçeğini değiştirmedi maalesef. Şimdi bir anlamı yok tabi ki ama çok düşündüm, Nazlı'dan mı, bizden mi,zamandan mı,okuldan mı,yaklasımdan mı, neden bu kadar uzun sürdü bu süreç.. Kesin bir cevabı yok, ama şimdiki aklımla bu kadar zorlar mıydım yavruyu, zorlamazdım sanırım.. Her neyse önemli olan Nazlı'nın aklında nasıl kaldığı.. O ikinci yılını gayeet mutlu mesut geçirdiği için, çok sevdiği arkadaşları ve öğretmenleri de okulu da çok güzel kalacak aklında, şu an böyle yani..

Bu bizim için hazırlanan veda kartı (Biz veda kartı koyduk adını).. İçinde bütün arkadaşlarının resmi var, kapağında da sınıf resmi(yüzler belli olsun istemedim,yapabildim sanırım). Nazlı ara ara eline alıp tek tek bütün arkadaşlarıyla konusuyor, özlem gideriyor, anılarını tazeliyor:)


Şimdi yeni okullu olduk. Açık söyleyeyim, zor olacağını düşünüyordum. Acaba kaç gün gidip gelirim, ne zaman içi rahat eder, ne zaman tamam güvendeyim der, ne zaman tamam anne sen git der.. Hepsini ve dahasını düşündüm tek tek.. Yaz boyu ara ara büyük okuluna başlıyoruz diye konuştuk ama ayrıntısız.. Çok üstünde durmak istemedim. Biraz sıradan gelsin ona da dedim.. Heyecanımı,gerginliğimi kendi kendime yaşadım..

5 Eylül Perşembe günü 3-4 saatlik bir oryantasyon programıyla da yeni hayatımıza başlamış olduk. Sıkıntısız...Nazlı üzerinde var olan, bilinmezlikten kaynaklanan o tedirginliğin büyük bir kısmını sınıfların girişinde ellerine kelebekler çizdirerek attı. Geri kalan kısmını ise 'gel fotoğraf çektirelim, hoş geldin fotoğrafı, okula başlıyorum fotoğrafı' derken patlayan flaşlar sonrasında attı ki, 'biz buradayız, baktığında göreceksin hadi gir şimdi içeri' diyen babasına  öğretmenin elini tutmuş sınıfına giderken dönüp bakmadı bile..Onlar sınıflarındayken biz de tanıtım programına katıldık, sunum boyunca konuşmalar Nazlı'nın velisi... ile başlayan bir cümle ile kesilecek diye bekledim ama olmadı.. Bizim kız sınıfta kaldı..Sonraki ilk okul gününün akşamında da 'Annee keşke beni de servise yazdırsaydınız' cümlesiyle şaşırdım, sarsıldım, hatta düştüm bayıldım :P

Evet, ilk gün okul parmaklıklarına tırmanmaya çalışmış bu kız da benim kızım:)
Ben de pek bir mutluyum.. Maşallah diyelim,böyle devam etsin..

Yeni yıl..

En çok sağlık, huzur, mutluluk diliyorum bu yıl için..

Geçen yıl bize büyük bir sürpriz getirdi, çekirdek aile üye sayımız 4e çıktı.. İpek kız mutluluğumuza mutluluk kattı.. Mutluluğumuzun daim olduğu, dingin, sakin, biraz rutin,  yeniliklere kolay adapte olacağımız ( Nazlım için belki uzak görünüyor ama ben şimdiden düşünüyorum, eylül ayı yeni okul ayı, çok rahat bir oryantasyon süreci diliyorum kendisine de bize de, İpek kız içinse herşey yeni, her bir şeye kolayca alışıversin yavrucuum, ek gıdaya, biberona, odasına... ), eğlenceli, keyifli, bol gezmeli bir yıl diliyorum kendimize.. Bir baktım da geçen sene de çok benzer şeyler dilemişim, yaşlanmak böyle bir şey herhalde ama bu sene daha fazla beklentim, yapılacak daha çok işim var, hadi bakalım, hayırlısı..

Herkese bol gülmeli mutlu yıllar..

Hoşgeldin..

Hayata, hayatımıza,aramıza hoşgeldin.. 

yeni yıl yeni yıl yeni yıl herkese kutlu olsun

Sevgili kardeşim ve pek sevgili eşi yeni yılın ilk dakikalarında bu şarkıyla aradılar bizi. Bu olayı bu kadar coşkuyla karşılamayı bi türlü beceremedim ben.Ama coşkuyla iyi yıllar dileyebiliyorum herkese.

Tabi ki yeni yılda yeni hayallerim var gerçekleşmesini istediğim,bireysel ve genel,toplumsal. Tabi ki aralık ayındaki ışıltıya cıvıltıya rengarenk cafcaflı caddelere, sokaklara, mağazalara küçük dükkanlara bayılıyorum.Bir geçtiğim yerden bin kere daha geçesim geliyor,kasvetli Ankara ışıl ışıl oluyor, gerçekten biraz kıpır kıpır oluyor içim.İnsanların heyecanından, koşuşturmasından,coşkusundan da etkileniyorum elbette.Ama bu etki bana süslü püslü yeni yıl ağacı ve de altında bekleyen hediyeleri ya da  bizi hediyelere boğacak bi Noel Babaya, onu bize getirecek geyiklere kendimi ya da evimi yabancı hissetmeme engel olamıyor malesef..

Yine de bu tarz özel günlerin insanların extra mutlu olmalarına,hediyeleşmelerine,güzel sofralar hazırlayıp kalabalık yemekler yemelerine,paylaşımların artmasına sebebiyet vermesini de çok önemsiyorum.

Özel günlerin  bu özelliğinden de yararlanıyorum tabi ki,sadece o coşku kısmı biraz eksik.Onun için biz de kalabalık,bol yemeli içmeli ve neşeli bir geceyle mutlu mesut biraz hasta girdik yeni yıla.

Ben kendim için sağlık mutluluk huzur istiyorum,hayal kırıklıklarının olmadığı,aksiliksiz,dingin,bol gezmeli,biraz rutin bir yıl diliyorum .Dünyaya da barış,dostuk,sevgi,aşk dolu ,savaşların,nefretin,kinin azalacağı,tutarlı duyarlı hümanist insanların etkin olacağı bir yıl diliyorum.Eski yılın tüm acıları,hüzünleri geçmişte kalsın,ülkemin insanları sevgi saygı dolu olsun,mutlu olsun mutlu etsin.

Herkese tekrar mupmutlu yıllar..

evet buradayım,buradayız..

zaman hıphızlı akıp geçiyor, ayak uydurmam her geçen gün daha da zorlaşıyor,her şeyi olmasa da çok şeyi  unutuyorum,oraya buraya notlar alıyorum,dağılıyorum toparlanamıyorum, ben bu işi kıvıramam,zaman bulamam,ne ara ve nasıl uğraşırım diye düşünerek hiç yanaşmadım bu blog olayına, ama yasadıkça,hayat değiştikçe,umutlar arttıkça,evin miniciği büyüdükçe,konuştukça,anlattıkça,hayatımıza her gün daha daha doldukça, aklıma yazmam gereken şeyler artıyor.İşte kaydetmediğim her minik şey için bile ilerde pişman olmamak için başlıyorum,paylaşmak için, paylaştıkça mutlu olmak için, sorup öğrenmek, öğrendiklerimi anlatmak için başlıyorum. Hadi bakalım kolaylar gelsin bana..