Hep basit şeylerle mutlu olabilmek ve mutlu edebilmek istiyorum.Gerçekten istiyorum.Çok istiyorum hem de.Olabilecek mi acaba hiç yoktan kızımın böyle mutlu olabilmesini sağlayabilecek miyim? Bu konu gerçekten çok düşündürüyor beni, çok zorlanacağımı düşünüyorum yaşamın ya da yaşamımızın bu şartlarında. Oysa şimdi ne kadar minik şeylerle mutlu benim kızım.. Az tüketiyor, az istiyor ama mutluluğu azalmıyor,böyle büyütebilsem keşke. Dolapta kalmış son armutu görünce mutlu oluyor, kapı zili çalınca mutlu, çikolatası çok bol ekmek dilimiyle mutlu,bir tane şekerle ya da bir çıkartmayla mutlu, çoğu bilmiyor benim kızım ve ben bilsin istemiyorum,deli gibi tüketsin tükettikçe mutsuzluğu tanısın istemiyorum.
Beni bile frenliyor kızım- ki ben o tükettikçe mutsuzlanan aşamada değilim henüz-, markette herhangi bir şeyden iki tane atsam sepete hemen bir uyarı alıyorum, anneeee ondan aldık ya, güzel bir bluz görüyorum ya da,bir heves aaaa bak Nazlı ne güzel balerin var üstünde hadi bir bakalım annecim diyorum,aldığım cevap şöyle, annnnee çok bluzum var ya zaten, bunun benzeri bir çok şey yaşıyoruz Nazlıyla,yaşadıkça şaşırıyorum ve de mutlu oluyorum açıkçası. Biz büyükler o kadar yoğun ve hızlı tüketiyoruz ki çünkü, bizler bizden öncekilerden, daha yeniler de bizden daha hızlı tüketiyorlar.Her şeyi, zamanı,maddeyi, sevgiyi, dostluğu,aşkı..
İşte şimdiden çabalamaya başlamalıyım, güzel kızım bitirmeyi öğrenmesin, hızlı yaşamasın her şeyi, kendini dinlemeyi öğrensin,karşısındakinin kalbine baksın, mutluluğun içinde olduğunu hissetsin, maddeye ihtiyaç duymasın iyi olmak için, bir gülümseme yetsin,ya da güzel bir cümle, ya da kalbinin en derinlerindeki bir his..Emek vermeyi, verdiği emeğin,harcadığı çabanın önemini, sonunda sahip olduklarının değerini anlayabilsin. Çabalamalıyım bunun için.Olur mu ki. Mümkün mü ki..
.jpg)
